Top 10 Duitse voetbalshirts aller tijden (gerangschikt)

Florian Wirtz droeg dit shirt tijdens het WK van 2026 in Noord-Amerika, zijn eerste grote toernooi sinds zijn overstap van Bayer Leverkusen naar Liverpool in 2025. Duitsland begon met een 7-1 zege op Curaçao, waarin Wirtz de goal van Borussia Dortmund-speler Felix Nmecha voorbereidde, won daarna met 2-1 van Ivoorkust en verloor vervolgens met 2-1 van Ecuador. In de zestiende finale ging het elftal er na een 1-1 gelijkspel uit tegen Paraguay, na strafschoppen.

Het is het nieuwste shirt op deze lijst, en geen happy end. Duitsland heeft sinds 2014 geen grote prijs meer gewonnen, en door de vroege uitschakeling in 2026 duurt dat wachten nog langer. Een echte top 10 aller tijden hoort de jaren die misgingen net zo goed mee te nemen als de jaren die goed gingen.

Duitsland haalde de finale van het WK van 2002 dankzij het beste toernooi uit de carrière van Oliver Kahn, tot Kahns enige fout van het hele toernooi Ronaldo de openingstreffer cadeau gaf in de 2-0 nederlaag tegen Brazilië in Yokohama. Kahn won alsnog de Gouden Bal als beste speler van het toernooi, de enige keeper ooit die dat op een WK lukte. Miroslav Klose droeg nummer 11 en sloot het toernooi af met vijf goals, gedeeld tweede achter de acht van Ronaldo.

Het shirt draagt het gewicht van een finale die Duitsland zelf niet had verwacht te halen en die alsnog verloren werd van het beste land ter wereld, en juist dat maakt het nog steeds bijzonder voor verzamelaars die die zomer nog helder voor zich zien.

Zuid-Afrika 2010 liet de wereld een ander Duitsland zien. Een jonge ploeg rond Mesut Özil, Thomas Müller en Sami Khedira speelde sneller en directer dan het elftal in jaren had gedaan, met een 4-1 tegen Engeland en een 4-0 tegen Argentinië, voordat de halve finale tegen Spanje verloren ging. Özil droeg dat toernooi nummer 8, terwijl Müller van een doorbraakseizoen kwam bij Bayern München, waar hij net de dubbel had gepakt.

Het zwarte uitshirt, met gouden Adidas-strepen en rode biezen, is een minder voor de hand liggende keuze dan het witte thuisshirt van datzelfde toernooi, maar juist dit shirt hoort bij de doorbraak van een generatie die vier jaar later wereldkampioen zou worden.

EK 2000 was geen goed toernooi voor Duitsland. Het elftal ging er in de groepsfase al uit na nederlagen tegen Portugal en Engeland en een gelijkspel tegen Roemenië, de slechtste prestatie op een groot toernooi in decennia. Het was ook het laatste interlandtoernooi van Lothar Matthäus, dit keer met nummer 10 in plaats van nummer 8 in 1998.

De teleurstelling van die zomer wordt vaak genoemd als een van de redenen waarom de Duitse voetbalbond de jeugdopleiding rigoureus omgooide, een omslag die uiteindelijk de WK-winnende ploeg van 2014 opleverde. Dit shirt staat precies op het scharnierpunt tussen twee heel verschillende tijdperken van het Duitse voetbal.

Duitsland was gastland op het WK van 2006, en het toernooi ging de boeken in als het Sommermärchen, het zomersprookje, het moment waarop de vlag uithangen niet meer ongemakkelijk voelde voor een hele generatie Duitsers. Miroslav Klose droeg nummer 11 en sloot het toernooi af met vijf goals en de Gouden Schoen. Het elftal verloor de halve finale in verlenging van Italië, maar won daarna de troostfinale van Portugal.

Dit shirt hangt net zo goed samen met een culturele omslag als met het voetbal zelf, een echt kantelpunt in hoe Duitsland zich verhield tot de eigen vlag en het eigen elftal.

Bij het WK van 1998 in Frankrijk was Lothar Matthäus 37 jaar oud en speelde hij zijn vijfde WK, een record dat nog geen enkele veldspeler vóór hem had gehaald. Dat toernooi droeg hij nummer 8, anders dan het nummer 10 dat hij later in zijn carrière zou dragen. Het toernooi van Duitsland eindigde met een pijnlijke 3-0 nederlaag tegen Kroatië in de kwartfinale. Hij speelde sinds 1992 weer bij Bayern München, in de laatste fase van een tweede periode bij de club die in 2000 zou eindigen.

Dit shirt markeert eerder het einde van een tijdperk dan een sportief hoogtepunt: het laatste WK van een generatie die het elftal al sinds de jaren tachtig droeg. De prestatie van Matthäus zelf staat los van de uitslag.

Duitsland ging als regerend wereldkampioen naar het EK van 1992 en verloor de finale met 2-0 van Denemarken, een land dat pas mocht meedoen nadat Joegoslavië was uitgesloten van het toernooi. Rudi Völler brak die zomer in de openingswedstrijd zijn arm, maar kwam terug en speelde door tot en met het WK van 1994, waarna hij afscheid nam van het Duitse elftal.

Dit shirt hoort bij de ongemakkelijke jaren vlak na de hereniging, toen het samengevoegde nationale elftal nog moest uitvinden wie het eigenlijk was. Het draagt nog het oude West-Duitse logo zonder sterren, want dat logo veranderde pas in 1996, toen er drie sterren bij kwamen voor de drie WK-titels.

De eerste grote prijs van het herenigde Duitsland kwam in 1996 op Wembley, met een 2-1 zege op Tsjechië in de EK-finale. Invaller Oliver Bierhoff scoorde twee keer, waaronder de allereerste golden goal ooit in een finale. Jürgen Klinsmann was die zomer aanvoerder, midden in zijn twee seizoenen bij Bayern München, waarmee hij een paar weken voor het toernooi de UEFA Cup had gewonnen.

Dit shirt zit precies op de overgang tussen het oude embleem van West-Duitsland en het ontwerp dat herenigd Duitsland de rest van het decennium droeg: een echt kantelpunt in de visuele geschiedenis van het shirt, net zo goed als in de sportieve.

Mario Götze scoorde in de verlenging van de finale van het WK tegen Argentinië in het Maracanã, waarmee Duitsland zijn vierde wereldtitel pakte en de eerste als herenigd land. Hetzelfde witte shirt was een paar dagen eerder al te zien bij de 7-1 zege op gastland Brazilië in Belo Horizonte. Na dit toernooi kwam er een vierde ster op het embleem. Götze was pas een jaar eerder van Borussia Dortmund naar Bayern München gegaan, een van de meest besproken transfers uit de geschiedenis van de Bundesliga.

Het ontwerp, met een opvallende rode V over de borst en de zwarte strepen van Adidas op de schouders, is een van de meest herkenbare shirts die Adidas ooit voor het nationale elftal maakte, en het blijft het shirt dat het sterkst verbonden is met de laatste grote prijs van Duitsland. Het is ook het retro voetbalshirt van Duitsland waar we het vaakst naar gevraagd worden, in welke staat het ook binnenkomt.

West-Duitsland won in juli 1990 zijn derde wereldtitel, met een 1-0 zege op Argentinië in Rome dankzij een penalty van Andreas Brehme. Lothar Matthäus was aanvoerder en won datzelfde jaar de Ballon d'Or. Het witte shirt met de zigzagband in zwart, rood en goud over borst en schouders is een van de meest herkenbare klassieke voetbalshirts die Adidas in die tijd maakte.

Op weg naar die finale gebeurde een van de meest beruchte incidenten uit de geschiedenis van het WK. In de achtste finale tegen Nederland spuugde Frank Rijkaard tot twee keer toe in het matje van Rudi Völler, waarna de scheidsrechter beide spelers van het veld stuurde. West-Duitsland won de wedstrijd alsnog met 2-1.

Dit is het laatste shirt waarin West-Duitsland ooit een WK won, vlak voordat de hereniging in oktober van datzelfde jaar het land en het nationale elftal veranderde. Shirts uit deze periode hebben geen bedrukte naam op de rug, want Adidas begon pas halverwege de jaren negentig met namen op het shirt van het nationale elftal.